In veel talen bestaat geen klank die overeenkomt met de Nederlandse /oo/. De klank wordt daarom vaak vervangen door de /o/. Sprekers uit Engelstalige gebieden en uit de voormalige kolonieën hebben doorgaans geen probleem met het onderscheid tussen /o/ en /oo/.
De /o/ en de /oo/ zijn beide klanken waarbij het hoogste punt van de tong zich achter in de mond bevindt. De /oo/ is geen langgerekte versie van de /o/, maar een andere klank, waarbij het hoogste punt van de tong hoger ligt dan bij de /o/; zie de klinkervierhoek. De term ‘lange klank’ kan verwarring opleveren.
Door klankverkleuring lijken /or/ en /oor/ (dor - door) veel sterker op elkaar dan /o/ en /oo/ gewoonlijk doen.